Daar ben ik weer! Eindelijk, na maanden geprobeerd te hebben een datum te prikken, was het dan zo ver: het etentje met “alle” vrouwelijke piloten in spe van de Martinair Vliegschool. Het woord “alle” staat hierbij tussen haakjes, omdat dit het énorme aantal van 10 dames bedraagt. Helaas konden op het laatste moment 2 van de 10 niet komen, dus kwam het eindaantal op 8 uit. Voor de mannen op school werd het al snel duidelijk dat er wat ging gebeuren, aangezien er het nodige afgesproken werd met betrekking tot slaapplaatsen en vervoersmiddelen.
Het duurde dan ook niet lang, totdat de heren het liefkozend ofwel spottend de “Tinadag” noemden. Uiteindelijk hadden ze hier wel gelijk in, want het was even geen uniform, headset of vliegtuigen, maar gewoon een avondje nagellak, lippenstift en hoge hakken. Tinadag of niet, het was een geslaagde avond, die wij er als vrouwelijk gedeelte van de school zeker in gaan houden!
Wat echter wel jammer was, was dat toen wij met zijn allen in mijn studentenhuis arriveerden, mijn mannelijke huisgenoten hadden besloten dat het hilarisch was om de deurkruk uit de tussendeur te halen, waardoor wij alleen nog de woonkamer in konden. Wel hadden ze keurig een emmer voor ons neergezet als toilet en een fles water om te drinken, aangezien ze er ook aan gedacht hadden om het water af te sluiten. Na 1,5 uur hebben we ze echter kunnen overtuigen dat de eerst zo grappige situatie toch echt niet meer grappig was en hebben ze de deur voor ons open gedaan. Eén voordeel had het wel: de gezellige dag duurde nog een paar uurtjes langer.
Nu nog even de wat serieuzere zaken. Ik heb namelijk deze week mijn eerste CPL les gevlogen. Het was even wennen om alles weer VFR te vliegen, maar gelukkig kwamen de “VFR-skills” snel weer boven. Na genavigeerd te hebben richting Rotterdam, een stukje sightseeing boven de stad zelf en een rondje boven de Euromast, moest ik uitwijken naar Culemborg en daarna naar Teuge om daar even, na een doellanding op de cijfers, een brief af te leveren. Hierbij heb ik dus ook even bewezen dat, mocht de markt niet snel genoeg aantrekken, ik altijd nog postbode kan worden!
Tot de volgende keer!
