Op de valreep wil ik iedereen, in mijn eerste blog, de beste wensen voor 2012 wensen!
Het mag nog net… Want het is Driekoningen. Dé dag van het jaar dat de voor mij oh zo comfortabele, warme deken van de feestdagen wordt afgeworpen en de dag dat ik terugkeer naar de dagelijkse gang van het leven. De kerstboom op zolder en het cadeaupapier weer in de kast, geeft me een frisse en opgeruimde blik op de nabije toekomst; “het is 2012!” Mijn jaar! Althans, dat riep ik zelfingenomen uit op oudejaarsnacht. Trots schalde ik in bijzijn van familie en vrienden dat ik mijn in oktober behaalde brevet zou gaan venten op de beroepenmarkt. “In 2012 ga ik mijn naam onder een contract zetten bij de airline van mijn dromen!” Althans … dat is het streven, mijn voornemen.
“Een goed voornemen”, bedacht ik mij vandaag in de auto, weer op weg naar mijn kantoorbaan. Werken van half negen tot vijf is niets voor mij. Koffie om elf uur, lunch van 12 tot half 1 en dan weer achter je pc kruipen. De minuten van de klok volgen tot deze vijf uur slaat. En dat, dag in – dag uit.
Uit enige zelfreflectie op wat ik hierboven heb neergepend, blijk al snel dat mijn tamelijk arrogante en ambitieuze instelling hopeloos verkeerd zal landen onder mijn klasgenoten en overige collega werkzoekenden in de vliegermarkt.
“Vers afgestudeerd, en meneertje zal, in crisistijd, wel even een baan regelen” zie ik je denken. Dat zal ik nuanceren.
Net als velen wilde ook ik al vanaf dat ik een klein ‘hummeltje’ was piloot worden. Dat was het streven, dat was mijn doel. Helaas had ik een bril, niet al te veel zelfvertrouwen en een ontzettend strenge en conservatieve basisschooldirecteur. “Piloot worden, dat was toch maar niks voor mij.” Nee, ik kon mijn brood beter verdienen in ‘de veilige wereld van 9 tot 5’. Piloot worden was iets voor de stoere jongens uit de Randstad. Niet voor een boerenkinkel uit de provincie.
Volgzaam als ik toen nog was volgde ik het advies van de directeur en mijn familie op. Ik ging de zakelijke dienstverlening in. De roep om piloot te worden kwam er tijdens mijn juridische studiekeuze steeds uit. Mijn ouders sloegen deze de kop in met termen als “te duur, goede ogen nodig en haal maar eerst een diploma, dan kijken we verder” …
Na het afronden van mijn studie en klaar om aan mijn ‘negen tot vijf bestaan’ te beginnen kwam ik via Randstad bij een vliegschool in Teuge terecht. ‘’Toch maar eens proberen” kwam er in me op.
Al mijn weggestopte jongensdromen kwamen tot eruptie en na eenmaal door de selectie te zijn gekomen, betrapte ik mij bij het passen van mijn schooluniform op een glimlach van oor tot oor. “Tot dusver had ik het maar mooi geflikt”.
Na een geweldige opleidingstijd, in Nederland, Amerika en Duitsland, waar ik jullie hopelijk nog veel over mag vertellen in andere columns, betrapte ik me tijdens de diploma-uitreiking op dezelfde glimlach. “Weer een hoofdstuk uit”.
Nu, enkele maanden later, na uitvoerig mijn toekomstplannen te hebben besproken met mijn decaan op school, familie, klas- en studiegenoten waarvan ik velen als vrienden beschouw, sta ik aan het begin van een reeks zetten die me hopelijk zullen leiden tot een baan in de luchtvaart. De airline van mijn dromen.
Zijn mijn plannen ambitieus en zelfingenomen? Waarschijnlijk wel. Als mensen het me verwijten dan denk ik aan mijn oude basisschooldirecteur. Een kalende man, strenge blik. “Jos, jij kan dat niet …”
Ik ben trouw aanhanger van het cliché dat waar een wil is een weg is. En ik ga er naar op zoek. Ik wil niet afwachten op betere tijden, want kennis vergaren is een opdracht, het behouden ervan lijkt me nog moeilijker.
Graag neem ik jullie mee op mijn zoektocht naar deze baan. Helaas lukt dat niet meer in deze column. Mijn tweede goede voornemen is dat ik regelmatig columns zal schrijven. De eerste stappen naar een sollicitatie zijn gezet. Ik hoop jullie hierover snel te kunnen berichten!
Heel kort en alleen voor Lauren, bedankt voor je vriendelijke welkomstwoord in je kerstblog. Op naar een spannend studiebeursjaar!
