Zo, na een tijdelijke wapenstilstand nu dan toch weer een nieuw verhaal te vertellen. Het is alweer bijna twee weken terug gebeurd, maar vanwege drukte heb ik helaas nog niet eerder tijd gehad om een nieuwe blog te schrijven. Hopelijk is het verhaal alsnog de moeite waard om te lezen!
Na bijna een maand wachten was het dan zover: het brevet was binnen! Helaas was dat natuurlijk net nadat de planning voor de volgende week gemaakt was, dus ik moest nog even een weekje wachten voordat ik les kon gaan geven, maar anderhalve week terug mocht ik dan eindelijk officieel als ‘instructeur’ het schoolgebouw binnenstappen (en ook het vliegtuig uiteraard..).
Nadat ik even bij de jongens polshoogte had genomen wat de bedoeling was van de vlucht, een navigatievlucht met uitwijk naar een ander veld, en de jongens besloten hadden dat Texel het beste veld was om uit te kiezen (vanwege het weer en natuurlijk de gezellige familie de Bruijn) kon ik nog even gezellig bijpraten met alle mensen die ik al zo’n tijd niet gezien had. Ondertussen waren de jongens hun vlucht aan het omplannen en nauwlettend naar het weer aan het kijken, maar afgezien van een ‘beetje’ wind (een knoopje of 30) zag het er allemaal prima uit. Het buienlijntje zou pas ergens rond de middag het zuiden van Nederland bereiken en de wind zou met geen mogelijkheid boven de 35 kts uitkomen volgens de vriendelijke dame van de meteodienst die één van de jongens toch nog even voor de zekerheid gebeld had.
Alles zag er dus prima uit en nadat het gehele plan goed doorgenomen was gingen we vol goede moed richting Texel (eigenlijk eerst Ameland, met als uitwijkopdracht Texel). Hoe verder we naar het noorden vlogen, hoe mooier het weer werd. Eenmaal op Texel aangekomen waaide het wel wat fanatiek, maar recht op de baan dus dat was allemaal prima te doen. Verder scheen het zonnetje en was er dus geen vuiltje aan de lucht, dachten we..
Na even wat gegeten te hebben en daar nog even de hand van Martin Schröder te hebben geschud, zo kom je nog eens iemand tegen, gingen we weer richting het vliegtuig. Eenmaal weer in het circuit en indraaiend naar Final (nieuw veld, dus even een paar touch & go’s), werden we ineens door de toren opgeroepen en werd verteld dat school gebeld had en dat we even een full stop moesten maken en naar school moesten bellen. Oh jee, wat hebben we nu weer fout gedaan, was het eerste wat ik dacht. Alle verboden gebieden zijn we natuurlijk door gevlogen, 3 CTR’s gecrossed zonder clearance, noem het maar op. Wat niet in mijn hoofd op kwam, was dat het misschien buiten de limieten zou waaien op Lelystad, want dat zou zeker niet gebeuren had die aardige mevrouw ons nog verteld. Helaas (of misschien gelukkig als je het vergelijkt met de andere doemscenario’s) was dat wel het geval, het waaide inmiddels G43 kts op Lelystad. We konden dus het vliegtuig weer uit en wachten totdat de wind, inclusief gusts, ook beneden de 35 kts zou komen.
Anderhalf uur duurde het. Toen was het weer binnen de limieten. Alleen.. toen hadden we een klein ander probleempje. Dat buienlijntje dat pas in de middag het zuiden zou bereiken, dat kwam toch wel ernstig dicht bij Lelystad. Het was nu of nooit, dus dan maar nu. Snel zijn we weer naar het vliegtuig gegaan en zijn we richting Lelystad gevlogen. Toen was de buienlijn helaas al bij Lelystad gearriveerd en zijn we op een hele originele manier, in ieder geval ‘uitwijkend’ en ook wel aardig ‘ontwijkend’, uiteindelijk toch op Lelystad geland.
Het was me het vluchtje wel, en dan nog de eerste lesvlucht ook. Nou ja, als die jongens er maar wat van geleerd hebben. Als het goed is, is het ze nu wel duidelijk geworden, dat je soms vanwege het weer je navigatieplan een kleeeeeiiiiin beetje om moet gooien!
