Het laatste examen, de laatste officiële schoolvlucht, het is allemaal voorbij. Nu ben ik officieel multi-engine IFR rated. Het enige wat mij met mijn klas nog rest zijn een aantal simsessies voor de Multi Crew Cooperation Course. Alles waar we naartoe gewerkt hebben is nu behaald en over en in plaats van uitzinnig gelukkig te zijn, vind ik het vreselijk.
Natuurlijk ben ik blij dat ik nu eindelijk alles heb afgerond, maar wat ga ik alles ook missen! Het “gewoon even in een klein vliegtuigje stappen om even op Rotterdam te gaan trainen”, het met klasgenoten naar het buitenland vliegen, het komt allemaal nooit meer terug. Toen ik gisteravond thuis kwam plofte ik uitgeput op de bank neer, schakelde ik de tv aan en zag ik dat “The Prince and Me” uitgezonden werd (ik weet het, vreselijke chickflick, maar wel leuk). In die film kwam een stukje tekst voorbij die ik eigenlijk wel toepasselijk vind voor hoe ik, en ik denk met mij ook de rest van mijn klas, me voel.
Today marks a bittersweet milestone for all of us
As we bare witness to both an end and a beginning
And while we must continue on, we must also be grateful
To have been blessed with someone who has so ably guided us to where we are today
When there has been so much love and happiness with something
It is natural to be reluctant to close such a wonderful chapter in our lives
For moving forward is rarely accomplished without considerable grief and sadness
And while our sorrow may be profound, the clouds will clear and the sun will shine on us again
And in that warm, bright light, we will find ourselves facing a glorious future
A future of exciting challenges and infinite possibilities
Bathing in the heavenly glow of the sunrise of our tomorrow.
