| Naam: Leeftijd: Beroep: Solo: Datum: Type vliegtuig: Vliegveld: |
Sjoerd de Vies 25 jaar Afgestudeerd psychomotorisch therapeut Na 15 uur 05 min 31 juli 2009 Piper PA-28 Warrior (N157TA) Phoenix Goodyear Airport (KGYR), Arizona, VS |
De meeste piloten doen hun eerste solo dicht bij huis. Sjoerd de Vries deed het negen tijdzones van Amsterdam, via EPST bij de Oxford Aviation Academy in Phoenix, Arizona…
Hoe heb je je eerste solo ervaren?
“Voor iemand die weinig tot geen vliegervaring heeft – mijn laatste zweefvlucht was tien jaar geleden – was dit heel erg bijzonder. Dat je na twee weken alleen een vliegtuig kunt besturen is toch een raar idee. De gemiddelde autorijder doet er langer over om alleen de weg op te mogen!
Na mijn veertiende les, stapte mijn instructeur uit en gaf aan dat ik het lekker zelf mocht doen. Omdat ik de prop had laten draaien, hoefde ik de prestart en powerchecks eigenlijk niet opnieuw te doen. Dat heb ik tóch maar gedaan, om die routine erin te houden. Eenmaal in de lucht ging snel de knop om en had ik geen tijd me druk te maken over het feit dat ik alleen in het toestel zat. Het circuit was erg vol, maar gelukkig wist de tower dat ik ‘first solo’ was. Dan vragen ze je geen moeilijke dingen.”
Gespannen?
“Niet zozeer voor mijn solo, maar meer voor mijn les voorafgaande aan de solo. In deze les moet je de instructeur toch overtuigen dat je het alleen kan. Het vliegen ging allemaal erg lekker. Waar ik tijdens mijn solo meer gespannen voor was, was het radioverkeer. Dat is erg wennen in het begin en vergt veel concentratie. Vooral met een erg druk circuit.”
Was er in Amerika ook sprake van enig ceremonieel, stropdas afknippen of zo?
“Zoals bij veel vliegscholen hier, is het traditie om in het zwembad gegooid te worden na je eerste solo. Dus was ik deze keer aan de beurt.”
Toekomst
Plannen voor de toekomst?
“Dit was pas les vijftien en ik heb er nog ongeveer tachtig te gaan met een CPL skill test op het eind op de Piper PA-34 Seneca. Als die test gedaan is ga ik terug naar Oxford om mijn instrument rating op de Seneca te halen. De afsluiting vindt plaatst bij EPST in Maarssen, met de MCC. En dan solliciteren!”
Ben je met de huidige recessie niet bang dat er dan geen behoefte aan piloten is?
“Iedereen heeft het er hier wel over en het houdt ons ook bezig. Uiteindelijk denk ik dat je het nooit weet met de luchtvaart. Van de ene op de andere dag hebben ze opeens piloten nodig. En de luchtvaart heeft meer klappen gehad, bijvoorbeeld 9-11, en is daar ook weer bovenop gekomen. Luchtvaartmaatschappijen houden veel vliegtuigen aan de grond, maar uit cijfers blijkt dat er ook nog steeds veel vliegtuigen gekocht worden. Daar zullen ze ooit toch piloten voor nodig hebben? Volgens de planning is onze klas rond maart of april klaar. Dan maar het beste ervan hopen.”
Passie van geen vreemde
Hoe komt dit nou allemaal?
“Ik denk dat ik de passie voor vliegen ongemerkt wel van mijn vader heb overgenomen. Als art director heeft hij, met name grafisch, allerlei dingen in en voor de vliegwereld gedaan (Fokker, MAF Zendingsvliegers, Piloot en Vliegtuig). Hij nam mij regelmatig mee naar open dagen en was altijd wel bezig met iets dat met vliegen te maken had. Alleen, zelf heeft hij echter nooit gevlogen. Ik leef nu zijn én mijn droom, als het ware. Ik kan merken dat hij erg trots is en mij met veel interesse volgt.”
Had je trouwens nog iets aan je studie voor psychomotorisch therapeut / bewegingsagoog?
“Tot nu toe heb ik er nog niet heel veel aan gehad. Het enige vak tijdens groundschool waar een beetje herkenning in te vinden was, was human performance. Misschien dat ik er tijdens mijn MCC meer aan heb, als het op de samenwerking in de cockpit en stressmanagement en dergelijke aan komt.
Mijn vorige opleiding (CALO Zwolle) was wel indirect de reden om alsnog de opleiding tot verkeerspiloot te gaan doen. Ik liep mijn eindstage vorig jarig bij revalidatiecentrum Heliomare in Wijk aan Zee, dat direct onder sommige departure- en approachroutes van Schiphol ligt. Tijdens de pauzes zag ik die toestellen steeds overvliegen en toen begon het toch wel erg te kriebelen. Daarom ben ik mij gaan oriënteren bij een aantal vliegscholen en heb uiteindelijk de selectierondes bij EPST gedaan.”
Bewuste keuze voor EPST
Hoe kwam je bij EPST als opleiding?
“Dat was een bewuste keuze. EPST besteedt haar opleiding voor een groot deel uit aan de Oxford Aviation Academy, waarmee ze een samenwerkingverband heeft. EPST staat bekend om de strenge eisen voor je groundschoolresultaten. Elke klas rondt groundschool af in zes maanden met bovengemiddelde resultaten. Dat is een korte tijd, vergeleken met andere vliegscholen.
Het vergt veel discipline van je. Dat ik in Oxford zit, en nu in Arizona, relatief ver weg van mijn vriendin, familie en vrienden, helpt wel om al te veel afleiding van de studie te voorkomen. Dat is niet niet altijd even gemakkelijk, maar het thuisfront leeft enorm mee. Via e-mailen, skypen en bellen houden we gelukkig veel contact.
Dat we nu in de VS mogen vliegen is natuurlijk een mooie beloning voor het harde werk tijdens de groundschool. Het is hier erg warm en het weer is bijna altijd goed. Zo kun je erg veel vlieguren maken en hoef je vluchten bijna nooit te cancellen. Verder kun je tussen de lessen door optimaal genieten van wat de VS te bieden hebben. Uitjes naar de Grand Canyon, San Diego, Las Vegas en Los Angeles komen regelmatig voor. Verder hebben we twee zwembaden om lekker in af te koelen en biedt Phoenix voldoende uitgaansgelegenheden. Kortom genoeg te doen.”
