| Naam: Leeftijd: Beroep: Solo: Datum: Typer vliegtuig: Vliegveld: |
Erik Drijfhout 53 jaar Software Engineer na 12 uur 18 augustus 2009 Piper PA-28-161 Cadet (PH-VFB) EHLE Lelystad |
“Zelf het stuur van een vliegtuig in handen houden wilde ik tenminste één keer in mijn leven gedaan hebben. Ik had mij daarom aangemeld om op zaterdag 4 april 2009 mee te vliegen in een Fokker S-11 van de Fokker Four bij het Aviodrome in Lelystad. Hevig teleurgesteld na een telefoontje twee dagen van tevoren dat de vlucht om technische redenen moest worden uitgesteld, ging ik die zaterdag toch maar naar Lelystad om als alternatief een rondvlucht te doen in een Cessna 172. Toen ik op 1800ft boven de Flevopolder om me heen keek en zelf het stuur even in handen kreeg, was ik verkocht. Dit was zó ‘gaaf’, dit smaakte naar meer!
Een maand later, op zaterdag 2 mei, ging de uitgestelde Fokker-vlucht gelukkig wel door. Na een stukje formatie-vliegen en een aantal loopings boven het Markermeer met vlieger Denis Jans mocht ik ook hier de stuurknuppel even zelf hanteren. Een uur na de landing stapte ik honderd meter verderop in de Piper PH-VFB van Vliegclub Flevo voor mijn eerste vliegles.”
De keuze om lid te worden van Vliegclub Flevo is het resultaat van wat zoeken, kijken en vergelijken. Vliegscholen met wat kleinere toestellen vielen af, daar kon ik mijn lange benen niet goed in kwijt. Verder zijn de kosten bij een club vaak iets lager dan bij een commerciële vliegschool, omdat er geen instructeurs en ander personeel op de loonlijst staan. Wel wordt een beetje zelfwerkzaamheid gevraagd van de leden, maar dat vind ik geen probleem. Met een mogelijke carrière als verkeersvlieger hoef ik geen rekening meer te houden, daar had ik dan toch wat eerder aan moeten beginnen.
Mijn vaste instructeur en mede-clublid Paul Baars heeft een prettige manier van lesgeven. Als het echt goed gaat laat hij dat uitbundig weten en wat er minder goed ging weet je ook precies, terwijl je toch het idee heb ook heel veel wèl goed te hebben gedaan. Geweldig stimulerend en motiverend! Op 31 juli na afloop van de laatste les voor zijn vakantie zei Paul zoiets als ‘…en nou nog solo, hè..’ Het was die avond al de tweede keer dat hij het woord ‘solo’ gebruikte en er stond op dat moment zo’n 10,5 uur vliegen in mijn logboek.
De eerste les na de vakantie op 18 augustus ‘s middags gingen we eerst maar weer eens gewoon een stukje vliegen boven de Flevopolder om er weer een beetje in te komen. Een paar steile bochten, een gesimuleerde noodlanding, een full-flaps doorstart en een aantal touch-and-go’s, die toch iets minder soepel gingen dan voor de vakantie. Wat routine verloren, een beetje spanning misschien, ik weet het niet, maar ik had er begrip voor gehad als mijn eerste solo niet vandaag zou zijn.
Paul stelde voor om die avond nog maar eens wat circuits te doen. Anderhalf uur en een paar broodjes later gingen we opnieuw de lucht in. Die broodjes hebben het vermoedelijk gedaan. Toen we uitrolden na de derde perfecte landing zei Paul quasi formeel: “Meneer Drijfhout, u gaat het alléén doen”. Dat leek me een goed idee.
Het was inmiddels half negen en over een half uur zou het vliegveld gaan sluiten. Na het invullen van de soloverklaring constateerde Paul enigszins bezorgd dat inmiddels ook een ander toestel, een wat zwaardere en snellere twin-prop, nog even touch-and-go’s was gaan doen. Dus goed uitkijken, afstand houden en oppassen voor wake turbulence. Enfin, rustig alle checks en de running up gedaan, toen naar de stopstreep voor runway 23 en rustig goed uitkijken.
Niets te zien op final en downwind, geen relevant verkeer op de radio, dus ik bracht de kist in beweging en kondigde via de radio aan dat ‘PH-VFB lining up runway 23′ was. Ik had de knop nog niet losgelaten of er meldde zich een ander toestel ‘on final runway 23′. Terwijl ik naar de baan rolde zag ik nu rechts een landingslicht uit de ietwat heiige avondschemering op mij af komen. Ik stond al bijna op de baan, stoppen was geen optie meer. Dan maar even stevig doorrollen, rustig recht op de centerline en zonder te stoppen meteen vol gas. Het ging allemaal prima en ook de rest van het circuit verliep perfect, ik had de slag weer te pakken. Maar wat een geweldig gevoel om het helemaal zelf te doen!
Erik Drijfhout – 18 augustus 2009
